Gisteravond hoorden we tijdens de persconferentie wat we eigenlijk al wisten. Of verwachtten en vreesden. De huidige maatregelen om het Corona virus te beteugelen worden verlengd tot zeker 28 april. Bam! En daar was hij dan, de zekerheid waarvan je wist dat hij zou komen.

Na ruim 2 weken beginnen we inmiddels te beseffen en te voelen wat dat inhoudt. We kunnen nu nog veel beter dan half maart inschatten wat dat voor onszelf en onze naasten betekent. We hebben er nu een beeld bij en een gevoel. De consequenties worden steeds duidelijker.

Vanochtend kopte de Volkskrant, dat deze Corona crisis psychische klachten verergert. Ik geloof absoluut dat dat kan. Maar ik geloof ook, dat het niet perse hoeft. Er is ook zoiets als the self fulfilling prophecy, een bekend psychologisch principe. Of je nu denkt, dat je het kunt of juist zeker weet, dat je het niet kunt….in beide gevallen heb je gelijk. Niet mijn uitspraak hoor. Ik heb me suf gepiekerd, maar kan zo even niet bedenken wie dit gezegd heeft. Hopelijk is er iemand van jullie die het wel weet….

Er zijn echt ook mensen die normaliter psychische klachten ervaren en die zich juist in deze Corona tijden beter voelen. Misschien omdat er minder van hen verwacht wordt? Of omdat ze voor zichzelf de lat minder hoog leggen? Omdat iedereen zich nu niet helemaal happy voelt en ze zich minder ‘anders’ voelen? Ook mensen die al dan niet gediagnosticeerd zijn met een autisme spectrum stoornis kunnen in deze tijden veel meer rust ervaren. Minder prikkels van de buitenwereld geven minder stress en spanning.

Maar voor de meesten van ons zijn dit zware tijden en wordt de sociale onthouding en de bijbehorende maatregelen als belastend ervaren. We worden aan alle kanten bedolven onder informatie over wat we kunnen/ moeten doen om zo min mogelijk risico te lopen het virus te krijgen om fysiek gezond te blijven. Veel minder horen we wat we kunnen doen om mentaal gezond te blijven gedurende deze onzekere tijden. Ik ga proberen dagelijks een tip te schrijven, die je mentale veerkracht kan vergroten. Misschien heb je aanvullingen of ben je het er totaal niet mee eens. Of juist wel. Laat het me weten. Laten we elkaar helpen in deze rare tijden.

Op twitter zie ik filmpjes voor bijkomen, van mannen (en vrouwen) die de hele dag in videocalls zitten. Als je pech hebt, gewoon midden in de woonkamer. Koptelefoon op en praten maar, vaak met iets meer volume dan de normale conversatietoon. Hilarische beelden levert dat op zo nu en dan. Stel je dan ook nog voor dat de kinderen aan de eettafel hun huiswerk zitten te maken met een instruerende docent op Zoom op de achtergrond. Of je hebt nog jonger grut en bent zelf verantwoordelijk voor de uitleg van de volgorde van de maanden van het jaar en het automatiseren van de tafel van 7. Daarnaast mag je misschien zelf ook nog tijd zoeken om je eigen werk te doen.

Prikkels, prikkels, prikkels! Overal in huis geluiden, stemmen en mensen. Neem een half uur per dag bewust afstand van al deze geluiden. Ga (indien mogelijk alleen) even op je kamer zitten. Of wandelen in de natuur. Ja, alleen! Gewoon even zonder alle prikkels van buitenaf. Lees een boek. Mediteer en zoek de rust op in je hoofd. Doe een half uur yogaoefeningen. Neem letterlijk en figuurlijk even afstand van je gezinsleden. En niet pas als de kinderen ’s avonds naar bed zijn en je partner is opgehouden zijn collega’s toe te schreeuwen. Nee, gewoon tijdens de dag. Neem een prikkel-pauze. Zet je hoofd even op stil.

Ik realiseer me dat dat praktisch gezien best lastig kan zijn. Maar parkeer de kinderen achter Samson en Gert of de Lion King en vertel je partner dat je even off-line gaat. Laat hem of haar trouwens hetzelfde doen op een ander tijdstip. Probeer echt je prikkel-pauze in te plannen. En niet voor een keer, maar echt elke dag. Neem jij al een prikkel-pauze?

Jeannet van den Berg